Μου είπε κάποιος «Έχω ένα βαθύ παράπονο που με τρώει. Δεν έχω γυναίκα». Του απαντώ χαριτολογώντας : «Σου επιτρέπεται και εσένα να έχεις ένα παράπονο στη ζωή, όπως όλοι οι άνθρωποι στον πλανήτη που έχουμε τουλάχιστον ένα παράπονο. Όταν θα φύγεις από αυτόν τον κόσμο θα προσφέρεις και εσύ ένα παράπονο στον Χριστό μας. Άλλοι θα προσφέρουν τα βγαλμένα μάτια τους, άλλοι τα κομμένα πόδια τους, άλλοι το άδειο στομάχι τους, άλλοι τα άρρωστα μέλη τους, άλλοι την απελπισία τους που δεν ήξεραν γιατί ζουν, άλλοι τους διωγμούς τους, άλλοι τα μαρτύρια και τους εξευτελισμούς τους, άλλοι τους χωρισμούς τους, άλλοι τα άρρωστα παιδιά τους. Εσύ στον Εσταυρωμένο μας Χριστό θα προσφέρεις τον δικό σου σταυρό : την έλλειψη συντρόφου».
Όποιος δεν έχει παράπονο σε αυτήν τη ζωή θα είναι πολύ «γκαντέμης» στον Ουρανό. Θα νιώθει κόμπλεξ, καθώς οι άλλοι θα έχουν να προσφέρουν κάτι στον Χριστό και αυτός θα πάει με άδεια χέρια.
Αρχιμ. Αρσενίου Κωτσόπουλου, "Εκπλήξεις Χάριτος", Αθήνα 2010, σελ. 460
