Το όρος της Σιωπής του Κυριάκου Μαρκίδη

Με εξαιρετικά διεισδυτική ματιά και πνεύμα μαθητείας διαλέγεται με τον π. Μάξιμο, τον Αγιορείτη Μοναχό, με του οποίου τη σοφή καθοδήγηση προσεγγίζει βαθιά θεολογικά θέματα, ανιχνεύει τα μυστικά της χριστιανικής πνευματικής ζωής και απαντάει στα εναγώνια ερωτήματα του ανθρώπου, όπως «Τι είναι Θεός; Υπάρχει Θεός; Υπάρχουν 'Αγγελοι; Τι είναι πίστη;» κ.α.
Το βιβλίο έχει την ικανότητα, χωρίς καθόλου να μας κουράσει, να μας συνεγείρει σε μια ζωή βαθιά πνευματική, μέσα από τις διδαχές και τα βιώματα των Ορθόδοξων Μοναχών.

ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ TAINIOΡΑΜΑ: HAEVNEN (2010)

ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ TAINIOΡΑΜΑ: HAEVNEN (2010): " Δύο παράλληλες ιστορίες, με κοινό πρωταγωνιστή, μία στην σπαρασσόμενη από εμφυλίους και αρρώστιες Αφρική και μία στην ευημερούσα και πνιγ..."

Μονή Ἀσωμάτων Πετράκη: Πανηγύρεις τῶν ἡμερῶν

Μονή Ἀσωμάτων Πετράκη: Πανηγύρεις τῶν ἡμερῶν: ". Την Τρίτην 26ην Ιουλίου 2011, εορτήν της Αγίας Ενδόξου Οσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευής , πανηγυρίζει το ομώνυμον Μετόχιον της Μονης μας..."

Αγαπημένοι φίλοι
ζητώ συγνώμη που εγκατέλειψα το blogάκι μας, αλλά... οι πειρασμοί και οι θλίψεις πολλές...
Λοιπόν, η απουσία μου είναι από την 21η Νοεμβρίου του 2010, και ένας Θεός ξέρει πόσα πράγματα άλλαξαν τη ζωή μου από εκεί και μετά...
Με τη βοήθειά Του προσπαθώ να συνεχίσω να ελπίζω, προσπαθώ να μάθω να αγαπώ όχι πια με λόγια και θεωρίες, αλλά με έμπρακτη συμπαράσταση και συμπόνια

Δυστυχώς η πράξη και η ζωή με έφερε μπροστά σε έναν εαυτό σκληρό, εγωιστή όσο δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ, ανάλγητο μπροστά στον πόνο του άλλου

Όταν ο "πλησίον" μου, βρέθηκε σε πόνο και σε ανάγκη, το μόνο που γέμισε την ψυχή μου ήταν μια ανεξέλεγκτη οργή για το χαμένο βόλεμα

Κατάφερα και αποστασιοποιήθηκα από την αναπόφευκτη οδύνη του φίλου και αδελφού με δικαιολογίες του τύπου: "βέβαια και υποφέρει", "σε τι θα μπορούσα να βοηθήσω εγώ;", "οι λάθος επιλογές του τον οδήγησαν εκεί", "ε, δεν είμαι και ο πιο κοντινός που θα μπορούσε να βοηθήσει", "ας του ανάβω από κανένα κεράκι και ο Θεός θα τον βοηθήσει καλύτερα από μένα"

Με τέτοιες "εξυπνάδες" κατάφερα να προσπεράσω τον πάσχοντα, σαν τον ιερέα και τον λευίτη της παραβολής του καλού σαμαρείτη

Το μόνο που έκανα ήταν να προστατεύω τον εαυτό μου από την οδύνη και τη θλίψη που υπήρχαν γύρω μου, με φόβο και τρόμο μην τυχόν και με αγγίξει η λύπη και η στενοχώρια των άλλων ανθρώπων, η αρρώστια τους, ο θάνατός τους

Ναι, κατάλαβα πως είμαι ανίκανη να συμπάσχω χωρίς να προσπαθώ να μάθω αν είναι ο φίλος μου αθώος ή ένοχος
Είμαι ανίκανη να με νοιάζει μόνο το πόσο υποφέρει κάποιος και όχι να σπεύδω να αποδώσω ευθύνες... είμαι ανίκανη να είμαι δίπλα στον πόνο, σιωπηλά, ταπεινά, μόνο να κρατώ το χέρι και να σηκώνω καμιά φορά λίγο από το φορτίο του

Η φιλαυτία, ο ευδαιμονισμός, η γελοία έπαρση του να θεωρώ ότι όλα πρέπει να κινούνται γύρω από τον κούφιο εαυτό μου, έχουν γεμίσει με "αίμα αθώο" τα χέρια μου
...και φοβάμαι... με αυτό το αίμα στα χέρια, τίποτε όμορφο δεν μπορώ να κρατήσω...

Και τότε βέβαια θα μου πείτε, πώς τολμάς και γράφεις σε αυτά τα φιλοχριστιανικά μπλογκάκια; Γιατί δεν κάνεις το κορόιδο και μην ξαναπιάσεις στο στόμα σου τον Χριστό, γιατί μόνο τον ρόλο του Ιούδα είσαι άξια να παίξεις στον χορό Του;

Ναι, έχετε δίκιο... Εκεί είχα καταλήξει... Αλλά διανύοντας τη Μεγάλη Εβδομάδα της ζωής μου, και ακούγοντας τον Ιούδα να μετανοεί ενώπιον των αρχιερέων λέγοντας "ήμαρτον, παραδούς αίμα αθώον", εκείνο που αναρωτήθηκα ήταν: Γιατί άραγε να μετανοούμε ενώπιον του πονηρού και όχι ενώπιον του Αγαθού; Γιατί αφού είδα ότι παραδίδω καθημερινά με τη ζωή μου "αίμα αθώον", να μην κλάψω ενώπιον του Αγαπημένου μου; Γιατί να μη ζητήσω το έλεος και τη συχώρεση, κρατώντας την Ελπίδα της Αγάπης Του, αντί να τρέξω να κρεμαστώ;

Και έτσι γύρισα με σκυμμένο το κεφάλι σε Εκείνον και του ζητώ απεγνωσμένα βοήθεια και συγνώμη...

Ο Θεός μου ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ

Τίποτα δεν έχω ανάγκη περισσότερο από το έλεός Σου

Ελέησέ με κάνοντας άξια να σηκώσω το Σταυρό και να ακολουθήσω τα βήματά Σου, Αγαπημένε μου

Βράδιασε αγάπη μου σ' όλη τη γη...

π.Β.Χ.

Το καλό τραγούδι νομίζω ότι έχει ισχυρότατη εκφραστική δύναμη. Μετέχει κατά τι της ποίησης και ταυτόχρονα σπάει την μοναξιά της αφωνίας μετερχόμενο τη μουσική, ώστε να μπορεί μέσα σε λίγες ταξιδιάρικες πάνω σε λυρικά πτερύγια αράδες, να λέει πολλά και να εννοεί ακόμα περισσότερα.

...
Καθένας μόνος του
Νησί του ο κόσμος του
Βράδιασε αγάπη μου σ' όλη τη γη
...

Το νιώθεις ότι είναι πραγματικότητα. Έχει νυχτώσει! Τι κι αν ξημερώνει, τι κι αν χαράζει μια καινούρια μέρα, το σκοτάδι δεν λέει να διαλυθεί. Η μοναδική σου ελπίδα είναι ότι υπάρχει ακόμα πρόσωπο ερώμενο στο οποίο στρέφεσαι για να κοινωνήσεις τον φόβο σου, την έντρομη διαπίστωσή σου: "βράδιασε αγάπη μου".

Λες "αγάπη μου" και αμέσως δημιουργείται ένα ξέφωτο, στο οποίο καταφεύγεις κυνηγημένος απ' την επέλαση του σκότους.

Όλη η τωρινή ελλαδική πραγματικότητα -μικρογραφία άλλωστε της παγκόσμιας- κυριαρχείται από το σκοτάδι. Ένα σκοτάδι το οποίο δεν εξερράγη ξαφνικά κατατροπώνοντας το φως, αλλά κυριαρχούσε λεπτό προς λεπτό, ώρα με την ώρα, δεκαετία τη δεκαετία. Αν "ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ για να γυρίσει" κάτι ανάλογο συμβαίνει με τη νύχτα. Θέλει χρόνο πολύ, αρκετή επανάπαυση, ραστώνη, ιδιοτέλεια, συμβιβασμό για να κυριαρχήσει.

Η Ελλάδα, -και φυσικά δεν εννοούμε την Ελλάδα ως ιδέα, φιλοσοφία, ή άσαρκο γεωγραφικό προσδιορισμό, μιλούμε για τα πρόσωπα, για μας τους Έλληνες- βούλιαξε μέσα στο σκοτάδι, μέσα σ' αυτό που όλοι μας τώρα προσδιορίζουμε ως οικονομική κρίση. Αδυνατούμε όμως και τώρα να εντοπίσουμε το γιατί φτάσαμε ως εδώ. Τι έφταιξε και έχουμε αγγίξει τα όρια της εξώθησής μας στο χώρο των κρατών του τρίτου κόσμου, διασύροντας την ιστορία και τον πολιτισμό μας;

Μια αποτυχία σε κάποιον από τους τομείς της ζωής μας (οικονομικό, εργασιακό, συναισθηματικό, φιλικό) μπορεί να μας στενοχωρήσει ακόμα δε και να μας αποσυντονίσει. Όταν όμως προκαλεί την καθολική κατάρρευσή μας τότε το πρόβλημα είναι πνευματικό, διότι το επί μέρους έλαβε τη θέση του καθ' όλου. Διότι ένα μόνο τμήμα της ζωής μας, εν προκειμένω ο οικονομικός παράγοντας, περιεβλήθη μια καθολική αυταξία, άρχισε να νοηματοδοτεί ολάκερη τη ζωή μας, έγινε ο κεντρικός άξονάς της, γύρω από τον οποίο άρχισε να δορυφορείται κάθε άλλη ενέργειά μας. Το τι θα σπουδάσουμε, ποιον θα παντρευτούμε, τι επάγγελμα θα ακολουθήσουμε, με ποιούς θα συσχετισθούμε, ακόμα ακόμα και το τι θα ονειρευτούμε και το πώς θα κηδευτούμε καθορίζεται από το χρήμα, από τον πλούτο και ην ισχύ.

Αλλοτρίωση λοιπόν της ύπαρξης δεν είναι μόνο να ζεις για να αυξήσεις τις τραπεζικές σου καταθέσεις ή για να αγοράσεις 70 τετραγωνικά χώρου με υποθήκευση όλης της χαράς και ελευθερίας σου αλλά κυρίως το να κοστολογείς το ανθρώπινο πρόσωπο, την φιλία, τον χρόνο ακόμα και τα όνειρά σου σε ευρώ. Να ξεπουλήσεις με τον πιο επαίσχυντο τρόπο την καθαρότητα της καρδιάς σου, τα ζείδωρα της πίστης σου, τα πολύτιμα της παιδείας σου, χάριν των πιο ποταπών θεαμάτων, της πλέον εγωτικής κυριαρχίας, της ιδιοτέλειας.

Η μεγαλύτερη όμως τραγωδία έρχεται τώρα, στην συνειδητοποίηση ότι δεν έχουμε ούτε το ξέφωτο του τραγουδιού. Δεν υπάρχει το ερώμενο πρόσωπο στο οποίο τουλάχιστον να στραφούμε και να κοινωνήσουμε την απέλπιδα αυτογνωσία μας. Ο Θεός-Αγάπη, ο Θεός-Έρωτας πέθανε και οι δήμιοί του είμαστε εμείς οι Χριστιανοί. Στη θέση του τοποθετήσαμε τον θεό-τιμωρό, τον θεό-δυνάστη, τον θεό-μαγικό λυχνάρι του Αλαντίν, τον θεο-επετειακό τρόπο διασκέδασης της θλιβερής ρουτίνας μας. Δεν Τον γνωρίσαμε, δεν Τον αγαπήσαμε γι αυτό και εύκολα Τον εξοβελίσαμε απ' το προσκήνιο της ζωής μας, αφήνοντάς Τον στο περιθώριο, πληγωμένο εραστή της ελευθερίας μας... Στη θέση Του ήρθε το χρήμα, η καλοπέραση, το βόλεμα, η χρησιμοθηρία, ο ωχαδερφισμός και Εκείνος -παραχαραγμένος πια- απομεινάρι ένδοξου παρελθόντος.

Μα δεν υπάρχει και ερώμενος άνθρωπος τον οποίο να μπορούμε να προσφωνήσουμε "αγάπη μου" και να του ψιθυρίσουμε "βράδιασε", κατόρθωμα κενωτικής αλληλοπεριχώρησης, θυσιαστικής εμπιστοσύνης. Οι δικές μας οι "αγάπες" έχουν ημερομηνία λήξης, βασισμένες σε προϋπόθεση ανταπόδοσης, εκτόνωσης ορμεμφύτων, αναγκαστικής συνθηκολόγησης, γι αυτό και δεν μπορούμε να ψιθυρίσουμε τίποτε ουσιαστικό. Μας έμειναν τα βαρύτιμα σεντούκια (συζυγία, έρωτας, φιλία, αδελφός) μα ξεπουλήσαμε το θησαυρό.

Ο καθένας στην απομονωτική του νησίδα να αγναντεύει με κυάλια μελαγχολίας και ασφάλειας τον απομακρυσμένο νησιώτη της απόμακρης άλλης βραχονησίδας. "Καθένας μόνος του, νησί του ο κόσμος του" στην ποιητική αποτύπωση της μοναξιάς μας, του εγωισμού μας, της αδυναμίας μας για κοινωνία.

Έσερνα αυτές τις λίγες γραμμές χωρίς να έχω βρει το τέλος, χωρίς να μπορώ να χαράξω την ελπίδα. Σε κάποιο δικό μου βράδυ γεννήθηκε το ξέφωτο, τόσο απλά όσο οι δύο αράδες της πριν το δείπνο προσευχής.

Να αισθάνομαι και να πορεύομαι ως πένης, ως πτωχός, ως ολιγαρκής πλούσιος, για να μπορώ να νοιώθω τον αναγκεμό του άλλου, του αδελφού, κωπηλατώντας προς το νησί του. Βρισκόμουν πάνω απ' το τραπέζι με την αίσθηση της πείνας, προσευχόμενος παρακλητικά προς Εκείνον για Τον οποίο δεν αισθανόμουν πείνα. Ποτέ δεν γουργούρισε η καρδιά μου για το πρόσωπό Του, όπως το στομάχι μου για το φαΐ. Ντράπηκα! Πρέπει να γίνω ευχαριστιακός, απολαμβάνοντας τα ελάχιστα της ζωής, τα καθημερινά του βίου. Πρέπει να Τον καλέσω στη ζωή μου, να γίνω ο εκζητών Αυτόν. Απαγγέλω τα λόγια της προσευχής, εγώ, μόνος μου αλλά σε πληθυντικό αριθμό. Υπάρχουν κι άλλοι στην ίδια αίσθηση της αποτυχίας, στην ίδια δίψα της πληρότητας. Δεν μπορώ πια να 'μαι μόνος μου, θέλω να συνοδοιπορήσω στο δρόμο που η αγάπη δημιουργεί και η δυναμική του έρωτα εκβάλλει.

"Φάγοντες πένητες και εμπλησθήσονται και αινέσουσι Κύριον οι εκζητούντες αυτόν. Ζήσονται αι καρδίαι αυτών εις αιώνα αιώνος".

Α(α)γάπη μου...

Libera - I have a dream

ΜΑΡΙΟΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ - Νησιά